Tja, heb je een hond, betaal je daar elk jaar fors voor bij de Gemeente. Een algemene belasting volgens hen. Leer je hem eerst netjes poepen onder de struiken, dan weer netjes in de goot (waar ik zelf een bloedhekel aan heb omdat ik mijn auto niet netjes strak langs de stoep kan parkeren) en vervolgens weer op aparte veldjes. Fred, zo heet m’n hond, durft zo ondertussen nergens meer te gaan zitten.

Hoe dan ook, in mijn gemeente is het nog steeds zo dat de hondenbezitter betaald, terwijl het gros zijn hond op een plek laat poepen waar niemand last van heeft. Het stinkt niet en is al na drie dagen niet meer terug te vinden omdat de vogels die dingen helemaal slopen. Wat ik dan niet begrijp is, dat ik moet betalen terwijl de kattenbezitters elke dag hun trouwe miauwende viervoeters (vaak hebben ze er meer) naar buiten kieperen om “het maar even uit te zoeken”. Vervolgens vinden ze mijn tuin wel fijn, omdat daar nog iets van natuur in is terug te vinden. Thuis is alles dichtgelegd met steen, beton of iets anders creatiefs. In ieder geval kunnen ze niet lekker op eigen erf schijten… dus doen ze het bij mij. Met handschoenen aan en een wasknijper op m’n neus moet ik bij wijze van spreken MIJN EIGEN tuin onderhouden. Deze vorm van kattenvandalisme heerst al jaren. Ik begrijp er dus gewoon helemaal niets van… Waarom worden deze vandalen niet belast, waarom moeten die niet worden aangelijnd net als honden en waarom komen al die krengen in andermans tuinen schijten alsaf dat de normaalste zaak van de wereld is! Over bewust asociaal gesproken… Ik heb niets tegen katten, maar wel tegen baasjes die gewoon de deur maar even open doen, zijn ze er vanaf. De Gemeente zou er goed aan doen ook deze vorm van ‘tourisme’ te belasten. Goed voor de financien en goed voor de buren!

Ondertussen is zelfs de landelijke politiek ermee bezig… het mag wat kosten! Weer een typisch voorbeeld van Nederlandse eigenwijzigheid wat er misschien uiteindelijk toe zal leiden dat het museum helemaal niet meer in Arnhem gebouwd gaat worden.

De keuze die de kamer heeft gemaakt is een weloverwogen keuze. Niet over een nacht ijs heeft de combinatie Openluchtmuseum-Historisch Museum de voorkeur gekregen. Ik ken het Openlucht Museum en ik herken dit standpunt… mee eens!

Op de volgende site is het nieuws hierover te lezen:

http://kunst.blog.nl/nieuws/2009/06/15/minister-plasterk-nationaal-museum-bij-john-frostbrug

“Het Nationaal Historisch Museum verdient een plek bij de John Frostbrug aan de Rijnkade in Arnhem, schrijft minister Ronald Plasterk in een brief aan de Tweede Kamer. Hij vindt deze locatie geschikter dan de plek bij het Openluchtmuseum, waaraan een meerderheid van de Tweede Kamer de voorkeur geeft.”

Ondanks eerder onderzoek, adviezen en vele andere argumenten:

“Minister Plasterk vindt de Rijnkade de mooiste plek voor het nieuwe museum: “Het belangrijkste argument is dat de Rijnlocatie voor een Nationaal Historisch Museum de fraaiste is: bij het voor de nationale geschiedenis zo belangrijke water, op de plaats waar volgens de legende de eerste Nederlanders op vlotten de Rijn af kwamen zakken, bij de brug waar de laatste slag om Nederland is gevochten, en met een fraai uitzicht op de historische stad Arnhem.””

Is de minister eigenlijk wel eens zelf op die plek geweest? in een uithoek die lopend vanaf het station een hele (niet aantrekkelijke) tippel is. Of misschien met het openbaar vervoer door het overvolle stadsverkeer, terwijl er al jaren een goede en snelle verbinding bestaat naar het openluchtmuseum en Burgers’ Zoo! Is de aanname dat de eerste nederlanders (die bestonden toen nog niet) hierlangs zijn getrokken belangrijker dan het feit dat in de steentijd (al een ietsie eerder) al jagers over de heuvels bij Arnhem trokken. Ook over de slag bij Arnhem weten zowel Burgers’ Zoo en het Openluchtmuseum mee te praten!

Goed, de stad Arnhem mag historisch zijn, maar dat is uit de boeken. Er is weinig overgebleven. Zelfs wat de oorlog heeft overleefd zoals de laatste grachten en de haven gedempt, historische wijken afgebroken en ‘prachtige’ nieuwbouw gerealiseerd. Echt een stad waar je uren kunt rondzwerven… maar nauwelijks iets van historische waarde vind, op een enkel verdwaald gebouw na. Oh ja.. we hebben ook nog een poort. Weliswaar geklemd tussen overheidsgebouwen… Goed, daar kunnen we weer een hoofdstuk apart aan besteden.

“Bovendien verwacht Plasterk dat het beoogde museum sneller (zonder ingewikkelde bezwaarprocedures) kan worden gerealiseerd aan de Rijnkade dan in het kwetsbare natuurgebied bij het Openluchtmuseum. Ook is de Rijnkade gemakkelijker te bereiken voor museumbezoekers die niet met de auto komen.”

Dat is weer zo’n interessante uitlating. Hij “verwacht zonder ingewikkelde bezwaarprocedures” … een aanname of een argument! Ook een aanname is dat de rijnkade gemakkelijker met de auto is te bereiken. Ha ha!!! Hij is zelf nooit in Arnhem geweest blijkt. Er ‘in’ zal met veel gepruts en gedoe nog lukken wanneer je na de spits bent, maar eruit lukt namelijk niet zo snel! Ongelofelijk.

Ook geloof ik niet dat we het hier hebben over een kwetsbaar natuurgebied. Natuurlijk staan hier bomen en vliegen er vogeltjes, maar we zitten hier op zgn droge grond en kan een parkeergarage relatief eenvoudig worden gebouwd en zondermeer uitkomst bieden voor zowel het Nationaal museum, het openluchtmuseum en Burgers’ Zoo. Voor de natuur beter wanneer al deze auto’s niet uren lang in de stad staan te stinken. Het is logisch dat ook hiervoor aanpassingen aan het wegennet gedaan moeten worden, maar dat zal in de stad ook moeten gebeuren… daar wonen volgens mij ook mensen! Ik denk, wanneer je de burgers van het betrokken gebied betrekt in de besluitvorming en met echt goede oplossingen komt om de verkeersstromen goed aan- en af te voeren, het wel mee zal vallen. Ga eens inventariseren zou ik zeggen, in plaats van aannames te doen. Goed, nu komt het leukste (zo wordt dit land bestuurd), de zeskoppige (alsof het aantal doorslaggevend zou moeten zijn) is van mening…      Zijn we nu helemaal van de wereld! Deze zes koppige personen van de raad van toezicht snappen het niet… de keuze was al gemaakt, het enige wat van hen werdt verwacht invulling te geven aan het besluit wat door de kamer genomen was. Dit was bekend en hoeft alleen maar uitgevoerd te worden.

“Verder maakt Plasterk in zijn brief duidelijk dat hij vindt dat de politiek niet zomaar voorbij kan gaan aan de visie van de directie en de zeskoppige raad van toezicht van het Nationaal Historisch Museum. Zij zijn unaniem voor de locatie aan de Rijnkade. “Het is precies hun taak om vanuit hun expertise dergelijke beslissingen goed gefundeerd te nemen,” aldus Plasterk in de brief van maandag 15 juni 2009.”

Ik zou zeggen; beste raad van bestuur, wanneer jullie niet in staat zijn invulling te geven aan een gebouw (waar iets over de geschiedenis van dit land wordt duidelijk gemaakt) wanneer het staat in een bos in plaats van aan een kade… ga dan alstublieft iets anders doen voordat u zelf geschiedenis schrijft!

Ik begrijp de discussie niet … sorry, maar dit is mijn commentaar!

Lang, heel lang geleden ben ik er een keer geweest. Ik vond ‘t niks. Vorig weekeinde ben ik samen met Ewoud, een oud collega, op zaterdag het park in geweest om te fotograferen.

Eerste wild vlak voor Koepel de Kaap, De Steeg

Het weer zat niet mee. Vrijdags was het prachtig, zondags was het prachtig. Zaterdag was het een dag met weinig licht, dus niet ideaal om wild te fotograferen. Toch was het een fijne dag; 12 km in de benen met wandelen, ongeveer hetzelfde met het fietsen terug!

Via de Posbank (De Steeg) op weg naar het domein van het roodwild.

Geen vergezicht, wel mooie colissen

Door het bedompte weer waren de omstandigheden niet echt fijn; grote lensopening en lange sluitertijden lenen zich niet om wild te fotograferen wat wegschiet in de bossages. Gelukkig is er meer te zien.

Zo wit als sneeuw

Het landschap is zo prachtig, misschien juist ook wel mede dankzij het egale, zachte licht. De zandverstuivingen laten wonderbaarlijke schepsels achter. Mooi om vast te leggen bijzonder om mee te maken…

Ruig en vooral stil

Ooit vol leven

Eenzaam

Deze ook...

Dankzij de vele, zeer vele witte fietsen die kunt pakken wanneer je wilt was het mogelijk zonder zere pootjes weer bij de auto te komen. Gelukkig kregen we nog een toetje tijdens de terugtocht. Adembenemend was de aanblik van meer dan twintig stuks wild op een vlakte. Te ver weg om er mooie opnamen van te maken, maar desalniettemin een bijzondere afsluiting van onze tocht!

Ver weg, heel ver weg

Stil van genieten!

Wanneer gaan we nu eens ophouden met het milieu ongelofelijk te belasten, wanneer gaan we nu eens denken aan anderen, die misschien wel last hebben van hun luchtwegen, misschien met de ramen open willen slapen of gewoonweg geen last willen hebben van hun buren. Wanneer stoppen mensen nu eens met het opdringen van muziek waar je niet op zit te wachten, wanneer…

De paling ontbreekt!

Goed, een aantal mensen vinden mij misschien een zeurpiet, maar ik vraag me wel af wat de reacties zouden zijn wanneer ik een kar met mest laat bezorgen of Wagner, Elgar of Bruckner uit m’n stereo de buurt inslinger. Misschien weet ik daarom de commercial van SIRE zo te waarderen!

Het was omstreeks 11:00 uur. Wij zaten te brunchen, doen we altijd op zondag, en zie ik plotsklaps enorme rookwolken uit de tuin van de buren aan de overkant opstijgen!

“Weer aan het houtstoken in zo’n onzinnig buitenkacheltje” dacht ik nog. Buren ramen dicht anders stinkt alles naar uitgebrande woning en zo…

Dit houtstoken is eigenlijk niet meer van deze tijd. Je koopt dan zo’n grote vaas met een gat in de zijkant, propt hem vol met alle afvalhout wat je hebt kunnen verzamelen en fikken maar. Wat ik door spaarlampen te gebruiken en zorgvuldig te rijden in mijn auto op jaarbasis aan CO2 reduceer, walmt hier in ene avond, met vlammen die een halve meter boven het ding uitbrullen, de lucht in.

Alles stinkt. De omgeving, de buren en het systeem dat het kan, dat het mag!… In het buitengebied moet je speciaal vergunning aanvragen om afval te mogen verbranden, maar in de bebouwde kom ben je daar ‘gelukkig’ van gevrijwaard!

Maar goed, ik was natuurlijk weer veel te snel met mijn oordeel. Toen ik eenmaal met mijn hondje, die moet er zo af en toe ook eens uit, langs de schutting liep merkte ik dat ik er naast zat met mijn analyse… ze zaten te barbecueën! Weliswaar met een zonnetje toch nog 7 graden. Echt barbecue-weer, echt voorjaar!

Even had ik er geen puf meer voor. Even had ik andere dingen aan m’n hoofd. Moet kunnen, ook al kan het niet. Soms gebeuren er dingen in het leven waar je geen grip op hebt en dan moet je handelen! Het bedrijf waar ik werkte ging failliet…

Ik zit al meer dan 30 jaar in

het reclamevak. Van (zo ging dat in het stenen tijdperk) werktekenaar tot ontwerper, art director en nu accountmanager. Een prachtig vak en prachtige klanten. De moeilijkste en tegelijk de mooiste tijd heb ik meegemaakt tijdens de recessie in de jaren 80. Het was echt buffelen. Dagen van 18 uren waren niet uitzonderlijk. Werken aan relaties en resultaat. Dat is waar het om ging en waar het om gaat. Ook teleurstellingen maakte deel uit van het succes, hoe gek dat ook klinkt. Zonder vallen en opstaan geen proces en succes. Een keiharde leerschool waar argumenten tellen en niet wat ’mooi’ is. Resultaat voor je klant is kippevel (of is het kippen?!)… daar draait het om, da’s de kick voor het hele team en daar ga je mee door tot het bittere einde, soms tegen beter weten in…

…dan staat de curator op de stoep. Je mag alles laten vallen, liggen… ophoepelen! Je wist dat het zou komen en toch overvalt het je!

TIME OUT!!!

Wij Nederlanders zijn echte Kankerpitten en zeurzakken. Zoveel geklaag, zoveel is er mis… Uiteraard veel kan beter, maar wanneer je in een situatie komt dat je echt een probleem hebt, of zou kunnen hebben, is er een vangnet. Natuurlijk wil ik snel, heel erg snel. Dat gaat niet. Even een tandje terug! OK! Ik gan naar het UWV, CWI en schrap zaken als sporten, de krant, natuurmonumenten etc. etc. Sjonge, dat was een lijst. Vernieuwingen aan het huis uitstellen, even kritisch kijken naar vakanties die zijn ingepland. Nou, nou wat een drama en wat een problemen! Niet dus. Alles geregeld, een vangnet en overzicht wat er gaat gebeuren. Nee, ’s avonds bij het 8-uur journaal, dat zijn pas problemen, dat kennen wij niet!

Na de eerste reactie komt de bezinning. Ik ben 54 jaar jong, heb veel ervaring en ik wil! Ik moest weer denken aan Herbert, een andere vakidioot (sorry Herbert) die geen problemen ziet, maar alleen maar kansen. Die gaat gewoon door, die laat zich ook niet kisten. Dankzij mijn netwerk ben ik alweer aan de slag. Ondertussen volop bezig bij een ander bureau, ook voor een aantal oude contacten. Da’s mooi!

Een dag nadat het faillissement was bekendgemaakt had ik een planning voor mijzelf; gewoon blijven opstaan als anders; kijken in hoeverre ik ‘oude’ relaties kon helpen met hun gestrande projecten, een deel van het huishouden doen, mijn netwerk op de hoogte brengen van mijn situatie en er vooral uit. Wandelen. Kamera mee en tijdens die tochten nadenken wat m’n mogelijkheden zijn en wat ik wil. Ik had me echt voorgenomen dit blog elke dag bij te houden…

Jammer, da’s dus niet gelukt. Wel heb ik veel foto’s gemaakt. Bijvoorbeeld die ingetogen herfst. Naast de prachtige paddestoelen die wij dit jaar hadden heb ik getracht de rust en gelatenheid vast te leggen. Een aantal platen zal ik in m’n volgende bericht laten zien…

Zo zie je maar, een blog consequent onderhouden (blijkt ook uit de cijfers) is nog niet zo eenvoudig! Er loopt altijd wel weer iets tussendoor…

Wikipedia helpt. Binnen een paar minuten had ik antwoord op mijn eerder gestelde vraag… je moet er even tijd voor maken.

©erikverbeek

Met zo’n prachtig en kleurrijk uiterlijk als deze rups ga je een prachtige toekomst tegemoet als vlinder

zou je denken. Wikipedia geeft aan dat de rups een meriansborstel is, een Calliteara pudibunda Linnaeus… dus. Die valt onder de familie van de donsvlinders… dus.

De meriansborstel komt in heel Nederland voor op de zandgronden, in bosachtige streken. De vlinder is te zien van begin april tot juni. Hij leeft oploofbomen, vooral eik.De cocon is te vinden tussen de spleten van de boomschors en komt daar de winter door.

Wikipedia laat de volgende afbeelding zien. Mooie vlinder, maar voldoet niet aan de verwachting die ik had bij het zien van de rups!

Bron: Wikipedia

Ik ken Herbert voor zover je mensen ooit leert kennen. Een persoonlijkheid zoals elk ander mens zijn eigen persoonlijkheid heeft, maar het verschil zit ‘m waarschijnlijk in het feit dat hij met zijn schrijfkunst en onderwerpen kan ontroeren. Hij weet zichzelf exact neer te zetten en geeft toegang zijn diepste wezen, zeker met zijn muziekkeuze.

Herbert van Hoogdalem schrijft in zijn blog ondermeer;

“mensen zeggen weleens, als ze me verdiept in de laptop een tekst zien componeren, met bijbehorende zware ademhaling, gloeiende ogen, wild slingerend haar en gedreven bewegingen, dat ik lijk op een pianist tijdens een uitvoering in het Concertgebouw.”

Het is exact zo, het is boeiend om te zien en te beleven. Een ieder kan ik aanraden eens te gaan kijken (lezen) op de weblog van deze PROFESSIONAL OUTSIDER. De muziek completeert het fragment hierboven.. waag het maar eens!

Bach was fantastisch Herbert, een moment later klikte ik hierop http://www.youtube.com/watch?v=vQVeaIHWWck, voor mijn gevoel heb ik nu alle emoties wel zo’n beetje gehad.

Sta ik mij nog te verbazen van de bloemen in een (afgedankte) orchidee die ik met pot en al in ons kleine moerasje heb gezet, valt mijn oog op deze prachtige rups.

Ik heb deze niet kunnen terugvinden in de boeken die ik heb, wie kan mij helpen!

Ik heb zo veel onderwerpen en belevenissen die ik zou kunnen delen. Zoveel plannen en er komt niets van terecht. Ik zou het nog hebben over (15 juni) Amersfoort, Dierentuin; (22 juni) Beekse bergen, Safaripark; (29 juni) Lelystad Batavia en Sloependagen; (29 juni) Arnhem; bij kasteel Zypendaal; (13 juli) Rotterdam en (21 juli) Zutphen… sorry, maar toen ging ik met vakantie!

Dagen vol indrukken en een aantal fantastische wandelingen. Voor iemand met hoogtevrees was de wandeling naar de Glacier Blanc in de Franse Alpen wel indrukwekkend te noemen. De tips van onze gids van vorig jaar “Recht naar voren kijken, iets door de knieen en kijk goed waar je de volgende stap neerzet voordat jij je voet verplaatst” kreeg een vaste plek in m’n grijze massa. Het was meer dan de moeite waard! Hieronder alvast een paar beelden, het spreekt denk ik voor zich…