In m’n eerdere blog had ik aangegeven alle activiteiten nog even de revue in omgekeerde volgorde te laten passeren. Logisch is het niet dat ik nu even terug ga naar de 6e van de vorige maand, want daarna hebben wij nog een lang weekeinde in het Sauerland doorgebracht. Toch gaan we eerst even terug naar onze pioniers, naar het Aviodrome bij Lelystad. Dit heeft trouwens alles te maken met het feit dat de foto’s van het Sauerland nog uitgezocht moeten worden… deze gaat sneller, gewoon gemakzucht dus!

Vliegtuigen zijn over het algemeen mooi gestroomlijnd, bijzondere bevestigingspunten en dergelijke. Ik had me voorgenomen de mooie vormen te zoeken en vast te leggen. Dat valt niet mee. Het beeld van de vliegtuigen die bij het Aviodrome staan zijn in mijn geheugen totaalbeelden. Pas wanneer je op details gaat letten wanneer je er met je neus op staat zie je hoe er geknutseld is. Veel schroeven, robuuste knoppen en spartaanse interieurs en zetels. Geen comfort, zelfs niet voor de piloten die in de beginjaren passagiers vlogen. Die zaten droog en uit de wind, de piloten hadden enkel een ruitje voor zich. Misschien dat de motor tijdens het vliegen nog wat warmte gaf… Zelfs bij de ‘nieuwere’ toestellen zie je veel schroefwerk, het blijkt allemaal te blijven zitten tijdens het vliegen. Zelfs bij de extreem hoge snelheden en spanningen op het geheel.

Hoe dan ook, waarvan ik dacht dat het mooi zou zijn viel eigenlijk wel een beetje tegen. Ook soms door de moeilijke lichtomstandigheden voor fotografie. Metaal daarentegen geeft vanwege de glans wel mogelijkheden.

Wanneer je dan toch gaat zoeken is in hier altijd wel ergen een plaatje te schieten. De onderstaande lag zo voor het oprapen. Voor mij zag het er uit als zo’n vliegend stapelbed die in de mist aan het opstijgen of landen was, maar goed daar kwam ik niet voor.

Een kleine selectie detailfoto’s heb ik bijgevoegd, maar ik moet zeker nog een keer terug, na enige voorbereiding hoe ik hier het maximale qua spanning en compositie uit kan halen. Het was wel een aardig experiment, wordt vervold dus!

Wordt het zonnig of komt er regen… onze ‘weergoden’ hebben het niet meer in de hand! Natuurlijk willen we graag snel naar de zon, ten koste waarvan? Mijn zonnetje was gisteren in elk geval behoorlijk troebel!

Of is het kippevel.. ik weet het niet. Wat is wel weet is dat ik via m’n tagserver (het mooie van bloggen) terecht kwam bij Alice, bij haar adagio!

http://aliceverheij.wordpress.com/2008/05/01/mijnadagio/

Prachtig!

Het is niet Burger’s Zoo, maar Burgers’ Zoo. Het is maar dat u het weet… sorry!

Een dagje Burger’s Zoo, op zoek naar spectakel en Frodo, de nieuwe aanwinst. Vertelde ik gisteren over alles wat ik binnen heb gezien en ervaren, nu gaan we naar buiten.

Buiten hebben we de keuze uit Burger’s Safari, de vogels, Apen, olifanten en dergelijke. Ik heb maar een klein rondje gemaakt en ben begonnen bij de safari. Vanaf het terras (wel de jas goed dicht) heb ik een geweldig uitzicht over het voorste deel. Ook dit stukje is nog niet helemaal klaar, de waterval is nog niet in bedrijf en op de achtergrond liggen nog bergen zand en aarde. Dat het voorjaar is, is bij alle dieren merkbaar. Een giraffe probeert een wijfje te veroveren, evenals een stel hitsige zebra’s. De neushoorns nemen in dat opzicht het voortouw. De mannetjes staan letterlijk en figuurlijk tegenover elkaar…

Veel heen-en-weer gedoe, wat uiteindelijk uitmond in het opjagen van alles wat ze tegenkomen. Of ze lopen willen die zebra’s en giraffen. Vooral die laatste te zien rennen is zeer imposant, het lijkt wel slowmotion in vergelijk met de zebra’s. Ik heb trouwens moeite met het volgen van de

breedlipneushoorns. Wat een geweldig gezicht zulke gevaarten met zo’n snelheid. Uiteindelijk wordt je moe en met een flinke slok water, wat ze borrelend en snuivend tot zich nemen, komt alles weer een beetje tot rust.

Deze bekijkt het zich, lekker in de schaduw.

Even verderop liggen de leeuwen te snurken… nauwelijks leven in de brouwerij. De luipaarden zijn in het geheel niet zichtbaar. Indien deze net als de leeuwen hun middagdutje doen is het goed mogelijk dat ze redelijk vlak voor m’n neus liggen… zo verschrikkelijk goed zijn deze gecamoufleerd!

Via de altijd oplettende stokstaartjes

en de levendige rode neusberen (of coati’s) naar de Desert waar een stukje sonorawoestijn uit Arizona en Noord-Mexico is nagemaakt. Zand, zand en nog eens zand en vreselijke hitte en dorst is niet iets om naar uit te zien zou je denken. Het ligt toch wel een beetje anders. De eerste keer toen ik dit deel van het park ging bezoeken had ik niet iets van “WHAUW! WE GAAN NAAR DE DESERT!!!” Omkomen van de dorst en honger hoeft niet, er is een fantastische CANTINA met mexicaans bier en hapjes. Bloedheet is het er evenmin, tenzij het in Nederland 40 graden celcius is. In elk geval is dit landschap beslist niet saai. Enorme vogels glijden af en toe geruisloos van de rotsen naar de andere kant van de hal. Onder zich de resten van een verongelukte huifkar en grote, soms meer dan honderd jaar oude, cactussen.

Sommigen staan in bloei. Met name de reus centraal in de Desert trekt een ieders aandacht. Het is moeilijk in te schatten, maar de enorme steel zou zeker 4 meter hoog kunnen zijn!

Het is hier omstreeks juni onherkenbaar. Wanneer het (kunstmatig) gaat regenen ontkiemen de zaden die in het zand liggen en een zee van bloemen maakt van de eentonigheid een lustoord. Ook nu is er nog meer dan voldoende te zien en te fotograferen.

Nu op naar de Duitse dames en Frodo! Voordat ik naar huis ga wil ik toch graag Frodo, de nieuwe aanwinst van de Rimba, zien. Frodo is een Maleisse beer. Ik heb begrepen dat het een koddig diertje is (veel kleiner dan bijv. de bruine beer), in afwachting om bij de zojuist gearriveerde dames zijn intrek te mogen nemen.

Aangekomen bij het nieuwe verblijf wordt ik aangenaam verrast door de prachtige omgeving, de rotsen, klimbomen, waterval, al met al een geweldig ruig en uitgestrekt terrein waarin Frodo vrolijk loopt te capriolen. Zo af en toe gaat hij naar de deur van het verblijf. Daar liggen de dames te sudderen, zo te zien nog niet tot enige actie in staat,

Hoe dan ook, ik heb zo ondertussen hetzelfde gevoel. Zo’n dagje dierentuin is best vermoeiend. Volgende keer weer andere zaken.

Waar zal ik beginnen… De afgelopen tijd weer veel ondernomen en uitgeprobeerd met m’n Panasonic, mijn Lumix. Zoals gewoonlijk kon ik weer even niet de rust vinden mijn foto’s te selecteren en een kort verslag op m’n blog te plaatsen. Ik heb de keus gemaakt met terugwerkende kracht te werken, dus begin ik bij mijn bezoek gisteren aan Burger’s Zoo.

Ik ben gek op dierentuinen, in het bijzonder op Burger’s Zoo te Arnhem. Waarom? Misschien dat mijn foto’s hierop antwoord kunnen geven.

 Ik kom met de regematigheid van de klok in dit Dierenpark. Er is daadwerkelijk een verschil met de andere, ook vaak zeer fraaie, parken in Nederland. Het verschil zit ‘m in het feit dat je steeds weer andere beesten ziet. Zo lieten gisteren de Bevers verstek gaan, de leeuwen lagen voor dood (zeker net te eten gehad) de miereneter had zich verstopt evenals de luipaarden. Aan de andere kant waren de neushoorns zo wulps als maar kan en joegen giraffen en zebra’s de stuipen op het lijf! Voor mij een uitdaging om dynamiek en uitgelaten luiigheid proberen vast te leggen. Het beloofde een soppige dag te worden; Bewolkt en een behoorlijke kans op regen. De keus om dan naar Burger’s te gaan is zeker in dat opzicht geen verkeerde, want je kunt uren door brengen onder dak en afdak. Het park beschikt over een aantal bijzondere leefgebieden waar een groot aantal dieren zich vrij kan bewegen en waar andere min of meer ingekapseld zijn. Voor het oog maken ze deel uit van het gebied waaar je loopt, maar (gelukkig) is hun gebied wel afgebakend. 

Alle opnamen van deze blog zijn gemaakt in de diverse gebieden in een tijdsbestek van 6 uur. Daarvan heb ik er ook nog ongeveer 2 op de diverse terrasjes doorgebracht onder het genot van een overheerlijk biertje.

Om te beginnen hebben we het tropisch regenwoud; de Bush..

Een aantal belangrijke leefgebieden komen aan bod, waar flora en fauna werkelijk indruk maken. Wanneer ik door het struikgewas sluip om de vogels en andere dieren te ‘overvallen’, voel ik me niet meer in Arnhem. Het is warm en vochtig. Wel prettig. Om me heen exotische geluiden van vreemde

vogels en andere dieren. Vaak ver weg, soms heel dichtbij. Vandaag heb ik me voorgenomen om, naast alles wat in de bloei staat, met name te focussen op salamanders en kikkers. Ook de leguaan hoop ik te zien, want dat is alweer een lange tijd geleden dat ik deze passieve reus voor de kamera heb gehad. Het mocht niet zo zijn, geen leguaan, geen kwartel en geen salamander… alhoewel! Toen ik vandaag de foto’s aan het selecteren was bleek ik er toch nog een geschoten te hebben; er staat op de onderstaande foto zo’n gewenst exemplaar. Het ging me hier om de bloem. Ondanks het feit dat ik me rot heb gezocht heb ik hem over het hoofd gezien. U ook?

Voor diegene die hem (nog) niet heeft gezien, zal ik aan het eind van deze blog een uitsnede tonen. Wel jammer dat ik mijn oog er niet op heb laten vallen, anders was er een mogelijkheid geweest onze vriend goed te portretteren. Het zij zo. Toch heb ik weer erg genoten van de diversiteit aan bloemen en planten waarvan hieronder een paar voorbeelden…

Een ander overdekt deel in het park is de mangrovehal. De naam zegt het al, een leefgebied totaal anders dan in de Bush. Het is er echt vochtig, maar de moeite meer dan waard! Deze hal was het eerste experiment dat vooraf ging aan de latere versie; de Bush. Met name de techniek van het in stand houden van een leefomgeving met een aantal dier- en plantensoorten was van belang heb ik begrepen. Voldoen licht, vocht en warmte en… heel bijzonder (en kenmerkend) voor een mangrove-omgeving; eb en vloed. Deze worden hier nagebootst en de diersoorten die aanwezig zijn, zoals o.m. verschillende soorten krabben, laten het zich welgevallen. Bij eb zie je dan overal zandhoopjes van de pieren, krabben die tevoorschijn komen en visjes die weer overal tussendoor krioelen. Ik heb ze gisteren niet gezien, het was vloed.

Toch heb ik hier nu dieren gezien die ik in alle voorgaande keren nog nooit heb gezien… mijn dag was al goed. Vooral het vogeltje hieronder wilde mij niet uit het oog verliezen. Een eenvoude prooi dus. Een andere hield mij vanuit de struiken in de gaten… een echte vreemde vogel!

Later zou hij (of zij?) mij verrassen met een collega waarmee hij “besjewisselen” zou spelen. De foto,s die ik daarvan heb genomen zij helaas niet scherp genoeg. Ze wilden niet langzaam aan doen vanwege de lange sluitertijd.

Wel heb ik hier gezien wat ik in de Bush gemist heb…

en nog een!

Om toch nog even binnen te blijven en zonder natte voeten te krijgen ga ik onder water… het  indrukwekkende, het overweldigende Burger’s Ocean. Via het ’strand’ ga je langzaam onder water. Met links en rechts de glazen wanden die het leven in de lagune scheiden van rugzakken, Nice’s, open monden en kamera’s. We zakken dieper totdat het water zich boven ons sluit.

Vissen als kleurrijke zwemmende stickers, duizenden zwemmen er in alle rust alsof ze nog honderd jaar te gaan hebben. Zelfs ik wordt hier rustig van en vergeet deze entree vast te leggen voor deze blog. Maakt ook niet uit, moet je zelf maar eens gaan kijken.

Eigenlijk is het niet te beschrijven en is het inderdaad beter om het zelf te beleven. Wat er uiteindelijk gebeurt is dat je steeds dieper gaat. Een aantal fantastische doorzichten te zien krijgt van het immense rif wat is aangelegd om via de diepzee (waar o.m. haaien opdoemen uit het donker) weer terug naar de haven waar we onder een aanlegsteiger uitkomen… nog steeds onder water. Pijlstaartroggen zwemmen glimlachend over je hoofd (weten zij iets wat wij niet weten?) en een school van misschien wel honderd zilveren visjes verstopt zich achter een paal van de steiger… Hieronder wat indrukken:

…en dit is nog maar een fractie! Ook zeepaardjes, duivelsvissen, kwallen, noem het maar op. Heel leuk en zeer verrassend. Toch wil ik nu naar buiten. Naar de olifanten, giraffen, leeuwen, rennende neushoorns en Frodo!

Ik ga er vanuit hier morgen in deeltje 2 over te kunnen berichten. Als afluiting nog even het zoekplaatje.

Copywrite Erik Verbeek 

Zoals ik gisteren al schreef kan dood hout zeer interessant zijn. Veel kleuren, details, vormen… de moeite waard om eens naar die kleine landschapjes te kijken. 

In het stukje van gisteren wilde ik met name de aandacht vragen voor de dingen die je anders misschien gewoon links (of rechts) laat liggen. Niets is dood, zelfs niet iets wat dood is! Aan de andere kant hebben we in onze bossen zoveel bomen dat we ze eigenlijk niet eens zien. Misschien het verschil tussen bos en boom, maar toch is er bij elke boom wel iets te ondekken. Namen die er ooit zijn ingekerft herinneren ons aan onbekende personen die ook iets wilde vastleggen of communiceren, de bloeiwijze kan ons bekoren door kleur of geur, maar zelden kijken we echt goed vermoed ik. Wanneer ik beweer dat ik onderstaande rotswand in een voor u onbekend gebergte is gefotografeerd zou u het geloven wellicht!

Doe dat nu maar niet, want het is niets anders dan de bast van een berk  (te sterk digitaal uitvergroot, dus kwalitatief niet goed). De berk heeft in dat opzicht meerdere bijzonderheden. Wat te denken van het ’schilferen’ van de bast. 

Al deze karakteristieken vallen niet op in de massa, maar zijn er wel. Qua fotografie is hier zoveel mee te doen, veel meer dan dat ik hier laat zien. Het is net bij het ‘dode’ hout, goed kijken en willen zien. Elk hoekje heeft zijn compositie, elk hoekje hoort erbij, maakt deel uit van onze samenleving. Voor mij is geen enkele wandeling over hetzelfde pad hetzelfde. Het licht, de interesse, de mood waarin ik verkeer… dat zijn factoren die invloed uitoefenen op hetgeen ik (wil) waarneem en beleef. Een simpel bolletje mos wordt een bos…

Scrol nu gewoon weer eens naar boven en zie daar… een aantal plaatjes, totaal verschillend en een fractie van de dingen die ik tijdens mijn wandeling van twee uurtjes heb gezien! Het derde uur heb ik iets anders gedaan.

Via de Havikerwaard teruggereden naar Dieren. Het is voorjaar en dan zie je de uiterwaarden aanstalte maken zich te tooien voor de zomer. Heel voorzichtig komt er een groene waas over bomen en struiken. Die aanloop heeft met de warme en koude luchtlagen prachtige gevolgen. Toen ik de ‘waard’ eenmaal inreed en van richting veranderde zag ik een frontje naderen!

Een frontje met zogenaamde rolwolken hoorde ik op het 8-uurjournaal. Fijn om te weten, maar geweldig om veilig in de auto zo’n wolkenband af te wachten. Het beweegt, het lijkt uiteindelijk alsof je onder water naar de oppervlakte kijkt… een schitterend schouwspel om mee te maken en ‘over je heen te laten komen’. Zeker door het contrast wat op deze afbeeldingen niet overkomt; achter mij een blauwe lucht met wolkjes, voor mij dit beeld. Het einde van een leuke ochtend!

Copywrite foto’s: Erik Verbeek 

Het zag er eigenlijk niet eens echt geweldig uit, het weer afgelopen zondag. Toch had ik me voorgenomen een redelijke wandeling te maken. Om 9:00 uur draaide ik m’n auto de parkeerplaats op bij Koepel De Kaap, bij de Posbank.

Hout, vooral dood hout, daar zou ik me op focussen om in fototermen te blijven spreken. Waarom? Ik zou zeggen; duik zelf eens met je neus bovenop. Het leeft! Niet zozeer van ‘ongedierte’. maar van ritme’s, kleur en vorm.   

Vanaf de parkeerplaats wandelend richting de Posbank is zeker voor iemand die hier nog nooit is geweest een bijna buitenlandse belevenis. Mooie uitgeholde paadjes sturen je vanzelf de juiste richting op. Je kunt niet anders. Met helder weer kijk je vanaf deze hoogte over de heidevelden richting Duitsland, zie je aan de linkerzijde de Elterberg en rechts op de voorgrond de rivier de IJssel met prominent in beeld de vuilverbranding van Duiven. Het is mogelijk op diverse plaatsen een pad naar beneden te nemen. Deze keer wilde ik eens de weg naar Rheden lopen. Wanneer je niet vroeg bent geen fijne route omdat je dan praktisch van de sokken wordt gereden door motoren en auto’s. Ik wilde deze route nemen omdat daar ontzettend prachtige bomen staan met, zoals al aangaf, veel ‘levend dood hout’.

Na nog geen vijf minuten liep ik al tegen een prachtig, verweerd exemplaar aan.

Ik bleek niet de enige te zijn die hierin interesse had… een stel pimpelmezen vlogen zich vierkant in de rondte om hun ‘huisje’ grondig te verbouwen.

Nu wilde ik dood hout fotograferen, da’s eenvoudig want het beweegt niet. Vogels doen dit wel heb ik gemerkt. Ook nu roep ik “fijn die digitale kamera’s!” anders had me het een vermogen gekost. Nu bijna mijn geduld. Je wordt er echt bloednerveus van. Hoe dan ook, ik heb ze kunnen vastleggen. Nu had ik natuurlijk ook gewoon mijn kamera thuis op een statief kunnen zetten, hem richten op de vetbollen die daar continue hangen en klikken wanneer ze er op loshakken… toch is dit leuker. Hoe dan ook, met de meesjes had ik de smaak te pakken. Als een getrainde jager sloop ik even later door het struikgewas om nog meer soorten vast te leggen. Ik heb er veel zien vliegen! Of ze nu schrokken van m’n geritsel of mijn felblauwe jas… Hoe dan ook, mijn buit bestond naast de eerder ‘geschoten’ pimpelmees uit een zwarte mees, een koolmees en geelgors. Kwalitatief niet de beste platen, maar toch wel een leuke bezigheid.

Terug naar het hout; op dood hout groeit van alles. Dood hout verweerd. Dood hout verkleurd. De nerf wordt zichtbaarder. Dood hout leeft!

Het bijzondere van deze dagen zien we wanneer we van binnen naar buiten turen. Het buiten verblijven is een andere zaak, laat ik ook graag over aan anderen. Ik hou ervan in de auto te zitten en de vlokkenregen op me af zie komen. Vreemd genoeg laten die nauwelijks een spoor achter op de ruiten.

Dat doen de tegemoetkomende vrachtauto’s wel. Stortbuien drap plenzen over m’n zwarte auto, die vervolgens even later in de zon er uitzag als een verweerde oude kustvaarder. “Mooi weer”, zei ik nog tegen mijn collega, toen we na een presentatie in Arnhem op de terugweg een geweldige donkergrijze wolk van sneeuw en hagel inreden. Die ‘dwarrelde’ niet, maar viel in de flanken aan… Geweldig! Deed me denken aan een tijdje geleden toen ik met storm op de Knardijk bij Harderwijk stond met m’n kamera (moet ik van mijzelf ook nog steeds een stukje over schrijven). Wolkenpartijen, zo gaaf!

Ook nu baalde ik er van m’n kamera niet ter hand te kunnen nemen, maar goed. Druk druk. Toen ik aan het einde van de dag nog even iets moest afleveren in Brummen leek het de wereld van Droomvlucht uit de Efteling… het licht, zo fraai. Ben toch maar even gestopt op een tweetal plaatsen en heb klappertandend staan te genieten. Achter mij langs raasde het verkeer… snel naar huis! Ik kon het niet laten te proberen dit prachtige Hollandse landschap te ‘vangen’…

Eindelijk een uizicht zonder schoorstenen en ‘dozen’!

Het tijdstip, en daarmee het licht,  maakt zelfs gewone bomen ongewoon.

Ik heb geen idee waarom ik zo’n zwak heb voor die rommelige hekwerkjes met van die pollen gras er omheen en zo.

Richting ‘Kijkover’ bij Leuvenheim, rechts de bomenrij op de Schans. In  de omgeving van  Zutphen sneeuwt het, aan de lucht te zien…

De ‘dingen’ die je ziet zijn niets zonder de achtergronden, het tijdsbeeld. Uiteraard is hier veel over te vinden in de bibliotheek en het hedendaagse internet. Ook de website van het Drents museum en de diverse musea in China. Hierover ga ik geen boekdelen schrijven, maar voor de beeldvorming zijn een aantal getallen wel interessant.

Het belang van deze tentoonstelling is zo groot dat ook het NOS journaal hieraan aandacht heeft geschonken.

Het gaat hier over de eerste keizer van China. De oude hoofstad herbergt vele schatten, waaronder de ruines van de begraafplaats en de grafheuvel zelf. De bouw van dit grafcomplex is door de keizer op jonge leeftijd gestart en heeft er ca. 40 jaar aan laten werken. Op het hoogtepunt werkten hier meer dan 700.000 mensen, veelal dwangarbeiders. Om het complex zat een dubbele muur waarvan de buitenste meer dan 6 km. lengte heeft en zo’n 8 meter breed is. De huidige stand van zaken geeft aan dat er meer dan 8000 terra cotta soldaten en paarden hebben gestaan en er zijn lemen wapenrustingen gevonden en vele andersoortige beelden (zie afbeelding eerdere bericht).

Dankzij het Drents Museum heb ik een blik kunnen werpen op een aantal beelden. Buiten het feit dat deze meer dan 2000 jaar geleden zijn gecreeerd, moet ik toegeven dat het een bijzondere ervaring is oog in oog te staan met zulke fascinerende, levensgrote beelden! Elk detail geeft een zeer realistisch beeld over bijvoorbeeld het schoeisel, kleding en haardracht.

Maar ook uitdrukkingen en detaillering zijn geweldig. Het was geen ‘raffelwerk’. Elk gezicht wat ik heb gezien getuigt van directheid die tot de kern gaat. De kunst van het weglaten bepaald hier de kwaliteit. Uiteraard zag het er 2000 jaar geleden wel kleurrijker uit, wat goed te zien was op de replica. Het paard, hoe hebben ze ooit zulke grote lemen objecten kunnen maken, met zadel… Het ziet er van dichtbij zo eenvoudig uit, maar alles klopt… !

Naast de beelden van krijgers is er een complete veestapel meegekomen. Staarten, horens e.d. waren van hout gemaakt en zijn dus ondertussen vergaan. Alles voor de eeuwigheid, alles voor het hiernamaals volgens de overlevering. Andere grafgiften

gevonden in zogenaamde offerkuilen zijn een aantal werkelijk schitterende bronzen siervogels als ganzen, eenden en reigers.

Ook de grafgiften van keizer Gaodi,  van de Han-dynastie, waren interessant. Klein van stuk en hier en daar nog kleur zichtbaar. met name de paardjes waren zeer expressief.

Al met al zeer de moeite waard. Wees er vroeg bij wanneer je e.e.a. op je gemak wilt bekijken!