Storm op de Knardijk, wandeling in het Sauerland, weer naar het Aviodrome en weer naar Burger’s Zoo! (2)
Een dagje Burger’s Zoo, op zoek naar spectakel en Frodo, de nieuwe aanwinst. Vertelde ik gisteren over alles wat ik binnen heb gezien en ervaren, nu gaan we naar buiten.
Buiten hebben we de keuze uit Burger’s Safari, de vogels, Apen, olifanten en dergelijke. Ik heb maar een klein rondje gemaakt en ben begonnen bij de safari. Vanaf het terras (wel de jas goed dicht) heb ik een geweldig uitzicht over het voorste deel. Ook dit stukje is nog niet helemaal klaar, de waterval is nog niet in bedrijf en op de achtergrond liggen nog bergen zand en aarde. Dat het voorjaar is, is bij alle dieren merkbaar. Een giraffe probeert een wijfje te veroveren, evenals een stel hitsige zebra’s. De neushoorns nemen in dat opzicht het voortouw. De mannetjes staan letterlijk en figuurlijk tegenover elkaar…
Veel heen-en-weer gedoe, wat uiteindelijk uitmond in het opjagen van alles wat ze tegenkomen. Of ze lopen willen die zebra’s en giraffen. Vooral die laatste te zien rennen is zeer imposant, het lijkt wel slowmotion in vergelijk met de zebra’s. Ik heb trouwens moeite met het volgen van de
breedlipneushoorns. Wat een geweldig gezicht zulke gevaarten met zo’n snelheid. Uiteindelijk wordt je moe en met een flinke slok water, wat ze borrelend en snuivend tot zich nemen, komt alles weer een beetje tot rust.
Deze bekijkt het zich, lekker in de schaduw.
Even verderop liggen de leeuwen te snurken… nauwelijks leven in de brouwerij. De luipaarden zijn in het geheel niet zichtbaar. Indien deze net als de leeuwen hun middagdutje doen is het goed mogelijk 
dat ze redelijk vlak voor m’n neus liggen… zo verschrikkelijk goed zijn deze gecamoufleerd!
Via de altijd oplettende stokstaartjes
en de levendige rode neusberen (of coati’s) naar de Desert waar een stukje sonorawoestijn uit Arizona en Noord-Mexico is nagemaakt. Zand, zand en nog eens zand en vreselijke hitte en dorst is niet iets om naar uit te zien zou je denken. Het ligt toch wel een beetje anders. De eerste keer toen ik dit deel van het park ging bezoeken had ik niet iets van “WHAUW! WE GAAN NAAR DE DESERT!!!” Omkomen van de dorst en honger hoeft niet, er is een fantastische CANTINA met mexicaans bier en hapjes. Bloedheet is het er evenmin, tenzij het in Nederland 40 graden celcius is. In elk geval is dit landschap beslist niet saai. Enorme vogels glijden af en toe geruisloos van de rotsen naar de andere kant van de hal. Onder zich de resten van een verongelukte huifkar en grote, soms meer dan honderd jaar oude, cactussen.
Sommigen staan in bloei. Met name de reus centraal in de Desert trekt een ieders aandacht. Het is moeilijk in te schatten, maar de enorme steel zou zeker 4 meter hoog kunnen zijn!
Het is hier omstreeks juni onherkenbaar. Wanneer het (kunstmatig) gaat regenen ontkiemen de zaden die in het zand liggen en een zee van bloemen maakt van de eentonigheid een lustoord. Ook nu is er nog meer dan voldoende te zien en te fotograferen.
Nu op naar de Duitse dames en Frodo! Voordat ik naar huis ga wil ik toch graag Frodo, de nieuwe aanwinst van de Rimba, zien. Frodo is een Maleisse beer. Ik heb begrepen dat het een koddig diertje is (veel kleiner dan bijv. de bruine beer), in afwachting om bij de zojuist gearriveerde dames zijn intrek te mogen nemen.
Aangekomen bij het nieuwe verblijf wordt ik aangenaam verrast door de prachtige omgeving, de rotsen, klimbomen, waterval, al met al een geweldig ruig en uitgestrekt terrein waarin Frodo vrolijk loopt te capriolen. Zo af en toe gaat hij naar de deur van het verblijf. Daar liggen de dames te sudderen, zo te zien nog niet tot enige actie in staat,
Hoe dan ook, ik heb zo ondertussen hetzelfde gevoel. Zo’n dagje dierentuin is best vermoeiend. Volgende keer weer andere zaken.
