Dood hout en rolwolken (2)
Zoals ik gisteren al schreef kan dood hout zeer interessant zijn. Veel kleuren, details, vormen… de moeite waard om eens naar die kleine landschapjes te kijken.
In het stukje van gisteren wilde ik met name de aandacht vragen voor de dingen die je anders misschien gewoon links (of rechts) laat liggen. Niets is dood, zelfs niet iets wat dood is! Aan de andere kant hebben we in onze bossen zoveel bomen dat we ze eigenlijk niet eens zien. Misschien het verschil tussen bos en boom, maar toch is er bij elke boom wel iets te ondekken. Namen die er ooit zijn ingekerft herinneren ons aan onbekende personen die ook iets wilde vastleggen of communiceren, de bloeiwijze kan ons bekoren door kleur of geur, maar zelden kijken we echt goed vermoed ik. Wanneer ik beweer dat ik onderstaande rotswand in een voor u onbekend gebergte is gefotografeerd zou u het geloven wellicht!
Doe dat nu maar niet, want het is niets anders dan de bast van een berk (te sterk digitaal uitvergroot, dus kwalitatief niet goed). De berk heeft in dat opzicht meerdere bijzonderheden. Wat te denken van het ’schilferen’ van de bast.
Al deze karakteristieken vallen niet op in de massa, maar zijn er wel. Qua fotografie is hier zoveel mee te doen, veel meer dan dat ik hier laat zien. Het is net bij het ‘dode’ hout, goed kijken en willen zien. Elk hoekje heeft zijn compositie, elk hoekje hoort erbij, maakt deel uit van onze samenleving. Voor mij is geen enkele wandeling over hetzelfde pad hetzelfde. Het licht, de interesse, de mood waarin ik verkeer… dat zijn factoren die invloed uitoefenen op hetgeen ik (wil) waarneem en beleef. Een simpel bolletje mos wordt een bos…
Scrol nu gewoon weer eens naar boven en zie daar… een aantal plaatjes, totaal verschillend en een fractie van de dingen die ik tijdens mijn wandeling van twee uurtjes heb gezien! Het derde uur heb ik iets anders gedaan.
Via de Havikerwaard teruggereden naar Dieren. Het is voorjaar en dan zie je de uiterwaarden aanstalte maken zich te tooien voor de zomer. Heel voorzichtig komt er een groene waas over bomen en struiken. Die aanloop heeft met de warme en koude luchtlagen prachtige gevolgen. Toen ik de ‘waard’ eenmaal inreed en van richting veranderde zag ik een frontje naderen!
Een frontje met zogenaamde rolwolken hoorde ik op het 8-uurjournaal. Fijn om te weten, maar geweldig om veilig in de auto zo’n wolkenband af te wachten. Het beweegt, het lijkt uiteindelijk alsof je onder water naar de oppervlakte kijkt… een schitterend schouwspel om mee te maken en ‘over je heen te laten komen’. Zeker door het contrast wat op deze afbeeldingen niet overkomt; achter mij een blauwe lucht met wolkjes, voor mij dit beeld. Het einde van een leuke ochtend!
april 1, 2008 at 11:33 pm
Dat is nu het bijzondere aan fotografen. Zij zien de dingen waar anderen aan voorbij lopen en blijven stilstaan bij alles en nog wat.