Dood hout en rolwolken (1)
Copywrite foto’s: Erik Verbeek
Het zag er eigenlijk niet eens echt geweldig uit, het weer afgelopen zondag. Toch had ik me voorgenomen een redelijke wandeling te maken. Om 9:00 uur draaide ik m’n auto de parkeerplaats op bij Koepel De Kaap, bij de Posbank.
Hout, vooral dood hout, daar zou ik me op focussen om in fototermen te blijven spreken. Waarom? Ik zou zeggen; duik zelf eens met je neus bovenop. Het leeft! Niet zozeer van ‘ongedierte’. maar van ritme’s, kleur en vorm.
Vanaf de parkeerplaats wandelend richting de Posbank is zeker voor iemand die hier nog nooit is geweest een bijna buitenlandse belevenis. Mooie uitgeholde paadjes sturen je vanzelf de juiste richting op. Je kunt niet anders. Met helder weer kijk je vanaf deze hoogte over de heidevelden richting Duitsland, zie je aan de linkerzijde de Elterberg en rechts op de voorgrond de rivier de IJssel met prominent in beeld de vuilverbranding van Duiven. Het is mogelijk op diverse plaatsen een pad naar beneden te nemen. Deze keer wilde ik eens de weg naar Rheden lopen. Wanneer je niet vroeg bent geen fijne route omdat je dan praktisch van de sokken wordt gereden door motoren en auto’s. Ik wilde deze route nemen omdat daar ontzettend prachtige bomen staan met, zoals al aangaf, veel ‘levend dood hout’.
Na nog geen vijf minuten liep ik al tegen een prachtig, verweerd exemplaar aan.
Ik bleek niet de enige te zijn die hierin interesse had… een stel pimpelmezen vlogen zich vierkant in de rondte om hun ‘huisje’ grondig te verbouwen.
Nu wilde ik dood hout fotograferen, da’s eenvoudig want het beweegt niet. Vogels doen dit wel heb ik gemerkt. Ook nu roep ik “fijn die digitale kamera’s!” anders had me het een vermogen gekost. Nu bijna mijn geduld. Je wordt er echt bloednerveus van. Hoe dan ook, ik heb ze kunnen vastleggen. Nu had ik natuurlijk ook gewoon mijn kamera thuis op een statief kunnen zetten, hem richten op de vetbollen die daar continue hangen en klikken wanneer ze er op loshakken… toch is dit leuker. Hoe dan ook, met de meesjes had ik de smaak te pakken. Als een getrainde jager sloop ik even later door het struikgewas om nog meer soorten vast te leggen. Ik heb er veel zien vliegen! Of ze nu schrokken van m’n geritsel of mijn felblauwe jas… Hoe dan ook, mijn buit bestond naast de eerder ‘geschoten’ pimpelmees uit een zwarte mees, een koolmees en geelgors. Kwalitatief niet de beste platen, maar toch wel een leuke bezigheid.
Terug naar het hout; op dood hout groeit van alles. Dood hout verweerd. Dood hout verkleurd. De nerf wordt zichtbaarder. Dood hout leeft!
