Toch een andere wereld!
Zeiknat van de regen en oranje en bruin voor m’n ogen. Lachende gezichten. Grijze mensen die enthousiast aan hun kleinkinderen aan het uitleggen waren dat zij vroeger ook op zulke belachelijke schoenen hebben gelopen… Een poster van de SP die ‘ ontwapenend’ moest zijn; nu staat een jongetje met een vinger in zijn neus zich af te vragen wat die blote dame met die koe moet!
Een andere wereld was het ook voor mij in de jaren zeventig. Na het bezoek aan de tentoonstelling WAUW in het Noord Brabants Museum te ’s-Hertogenbosch heb ik eens
teruggekeken hoe het er bij mij uit zag. Wat deed ik, hoe bracht ik mijn tijd door. Diep graven in mijn geheugen… 1971, geslaagd voor mijn Grafische opleiding, ondertussen al een jaar bezig op de Academie voor de Beeldende Kunsten te Arnhem, mijn eerste baan, geld verdienen, woonde nog thuis, kreeg een grotere vriendenkring en sloot me aan bij de ‘Kabouterbeweging’, ’s nachts zebrapaden schilderen… Mijn eerste spiegelreflex; Minolta SRT-101, een filmscript gemaakt voor een film die er nooit is gekomen, mijn eerste filmkamera, De Lach (heb ik hier niet gezien), de Thunderbirds (deze ook niet), CCR, Jimmy Hendrix, Jezus Christ Superstar, Blue Movie en mijn continue veranderende slaapkamer waar ik woonde en werkte. Maar goed, eerst de tentoonstelling.
De beelden komen bij mij (en zo te zien ook bij de overige bezoekers) op terwijl ik rondkuier tussen oranje keukengereedschap, een zithoek op biezen tegels, spotprenten en posters van Den Uil, van Acht, boer Koekoek, Wiechel en nog veel meer van dat soort.
De NVSH krijgt aandacht evenals Bachwan. Hippies, wierrookpotjes, macramee en naaktstranden. Provo’s en het modernste van het modernste op stereogebied… voor toen. Borsten en poezen fluisteren door het beeld bij Barend Server terwijl op een ander beeldscherm een lelijke eend door het beeld raast, bestuurd door iemand die nog net op tijd is een tikje tegen een triangel te geven… de super eend dus!
Ook het protest is een onlosmakelijk deel van deze tijd! Massaler en betrokkener dan dat nu het geval is.
Uiteraard veel posters die ik herken. De poster ‘Blij dat ik rij’ heeft ons aangemoedigd om de weg op te gaan. We kunnen hem over een poosje opnieuw uit de kast halen, maar dan met de tekst “Blij dat ik rekening rij!” De auto blijkt niets anders dan een gemanipuleerde melkkoe.
Er was natuurlijk veel meer, denk aan allerlei speelgoed, denk aan muziek. Voor een ieder weer anders, maar een gouden plaat zei toen in elk geval meer dan nu… bestaan ze eigenlijk nog wel? Ik heb m’n LP’s en platenspeler gelukkig nog.
Een leuke tentoonstelling met veel herkenning. Een leuke afsluiting aan het einde van de route werd actief gebruikt; de stoel en achterwand van de folder, het thema, stond in een opstelling met een digitale camera ervoor. Een ieder kon zich naar hartelust verkleden met foute jasjes, schoenen, sjaaltjes, petten en enorme brillen. De digitale poster is door te sturen naar elk gewenst mail-adres.
Met het oranje/bruine gevoel dropen we weer af door de regen. Een dag later was ik het gelukkig weer kwijt!
