Mensen
Daar heb je een heleboel van. Goede, slechte, grote, kleine, slechte, bekende, onbekende, lieve en hele lieve…
Ik hou erg van mensen (kijken). Bijna alle mensen hebben iets, wanneer je er voor openstaat, dat je kan boeien. Fascineren danwel kan laten afknappen. Het een kan niet zonder het ander. Mooi kan niet zonder lelijk, warm kan niet zonder koud en geluk kan niet zonder ongeluk. Ik ben wat ouder en heb al heel wat trends zien passeren… net wat ik zeg, passeren. Het gaat dus over! Wat nu mooi is, is straks niet meer mooi. Wat nu ‘ in’ is, is over tien minuten uit… De mens! Waar gaat het over. Het gaat over dat moment waar jijzelf geen zeggenschap over hebt, maar wel op afrekend!… Jij, wij horen erbij op ‘dat’ moment. De ander niet dus.
Wanneer je die criteria loslaat ontstaat er een ander beeld. Ik merk het zelf erg sterk wanneer ik naar een film kijk en in het begin (onbewust) een mening vorm over karakters. Personages die in het begin ‘lelijk’ en oninteressant zijn blijken aan het eind mij een brok in de keel te bezorgen. Wanneer je de kaders loslaat van het algemene beeld valt er ineens meer te ontdekken. Als man zijnde kijk ik naar een vrouw (in mijn geval)… en wordt het een stuk interessanter wanneer ik het traditionele beeld loslaat en mijn eigen beeld vorm. Wanneer je dat kunt is er meer om van te genieten en te houden.
Mijn kijk op mensen is heel ruim. Onze allochtone nederlanders zijn qua aanzien een verademing. Meer kleur, andere combinaties (rok over broek zag ik het eerst bij deze groep) en invloeden. Maxima heeft het juist verwoord dat de “echte Nederlander niet bestaat”. Je kunt dit negatief zien, maar ook positief. Juist de mix tussen Bataven, Friezen, Germanen, Romeinen, Tubanten, Fransen, Noren, Zweden, Denen, Spanjaarden en nog vele andere soortgenoten heeft ons gemaakt tot wie we zijn… mooie mensen. We zouden er trots op moeten zijn.
Zo heb ik ook een bijzonder mens leren kennen. Qua karakter een Amsterdammer, maar hij is het niet. Een bijzonder mens en toch ook weer niet. Een echte vriend, maar toch ook weer niet. Een mens die mij, op mijn leeftijd, heeft weten te overtuigen dat wat je bent belangrijk is. Niet meegaan met stromingen, maar kijken naar de realiteit. Naar mensen en gedrag. Naar het leven van de dag, waarbij het kan voorkomen dat je na de dag van je leven geen leven meer hebt want het geld is op.. dan stopt het! of niet? Te staan voor je idealen, vast te houden aan ‘ echte’ vrienden en de loozers de loozers te laten zijn…
Dan weer terug naar af! Wat doe ik hier mee? wat leer ik hier van… ach eigenlijk alleen in de omgang met anderen. Soms kun je van mensen houden om wat ze zijn, of wat ze doen… dat is winst… dat is het leven! Je moet het wel willen zien! Pak het, fotografeer het en leg het vast. Dit moment in de tijd is bijzonder want in Nederland kan dit!
