Een saaie dijk!
Je kent het wel. Een oersaaie dijk om van A naar B te komen. Niks mis mee, daar is ie ook voor gemaakt. Afgelopen zondag kwam hij (de dijk van Lelystad naar Enkhuizen) tot leven, was het een inspiratiebron. Was het ook jammer dat ik hier helemaal alleen stond te genieten van een symphonie van licht, water en leegte!
Wanneer je daar zo staat en om je heen kijkt besef ik pas dat ik zelf de hoofdrolspeler bent in dit enorme theater. Terwijl ik deze opname maak (gebruik van opnamen alleen met toestemming van E. Verbeek – erik.mia@planet.nl)kletst de regen al tegen mijn jas en moet ik rennen… ik heb geen onderwaterkamera!
Ik wist natuurlijk dat het weer wisselend zou worden en wilde eigenlijk wel wat plaatjes schieten. Dat het zo’n gevarieerd en ontroerend schouwspel zou worden had ik nooit gedacht. De omgeving veranderde in een verbasingwekkend tempo. Juist het feit dat je zo ver kon kijken gaf me het gevoel getuige te zijn van iets bijzonders. Dat was het niet, ’s avonds op het 8-uur journaal werd je doodgegooid met de meest prachtige platen. Toch was het bijzonder omdat ik er was en de keus had gemaakt de dijk voor een tijdje als ‘basis’ te gebruiken.
Het zonnetje scheen toen ik de auto de eerste de beste parkeerplaats op reed. In de verte, richting Lelystad, verdwenen de windmolens steeds in een vast ritme, achter geweldige regengordijnen die opkleurden zodra de zon zich liet zien…
Wanneer je dan tijdens zo’n bui wacht in de auto, ondertussen een bammetje naar binnen werkt, dan ziet de dijk er werkelijk op zijn mooist uit… de auto’s lijken van rubber en de vangrail van elastiek. De weinige automobilisten (wat ‘n woord) slingeren van hot naar her en hebben op dat moment alle zin voor realiteit verloren. Deze veranderingen zijn niet permanent tenzij ze worden vastgelegd op de ‘ gevoelige plaat’.
Juist met dit weer valt er best wel wat te beleven. Wanneer het weer even droog is; laag kamerastandpunt, zon net op de rand steenbrokken waar het water tegenaan botst, snelle sluitertijd en dan maar gokken dat de golf die uit elkaar spat het effect heeft wat je er van verwacht…
De grap is dat de blokken hierboven er zo ‘nors’ uitzien. Van die stoere brokken, hard van kleur en niet van plan om ook maar een golf door te laten. Dezelfde brokken en een ander kamerastandpunt zorgen voor een totaal ander beeld. Het viel me trouwens op dat ook de vogels in hun element waren, tijdens de heftige buien kwamen ze in een lekker tempo voorbij dobberen… zal voor hun een soort Efteling zijn.
De plaat hieronder geeft aan wat de ambiance was. Hier doe ik het wel voor. Drama, diepte en een ongelofelijk spanning zit er voor mij in dit moment. Dan ben ik blij met mijn digitale medium… snel kijken, nog een met een stop verder open, snel… snel… snel! Het moment is zo weer weg! Zie het gat in de wolken en zie ook de geweldige hoosbui die zich rechts daarvan uitstort.
Zo dicht bij Enkhuizen vraagt om een bezoek. Visje eten! Ik heb nog even in twijfel gestaan omdat deze stad klaarblijkelijk het doelwit was van de elementen, maar goed. Daar zijn een waterdichte jas en paraplu voor uitgevonden. Toen op de gratis parkeerplaats een stel Duitse touristen foto’s stonden te maken van de ingeslagen ruiten van hun auto, was het al minder aantrekkelijk. Toen ik rechtsomkeerd had gemaakt kwam er een plekkie dicht bij het station vrij, dat gaf me een beter gevoel.
Juist met dit slechte weer is het fijn om hier te lopen. Deze stad hoort bij mij. Wanneer je in meerdere levens zou geloven (maar dat doe ik niet) zou dit de plaats zijn waar ik al eens eerder heb geleefd. Ik heb hier wel wat mee. Een stad met “VOC-mentaliteit” waar wat te zien, te ruiken en te beleven valt, ook bijvoorbeeld in het prachtige binnen- en buitenmuseum. De oude haven met de in ere herstelde stoepbankjes, de andere havens waar altijd iets te zien is, waar mensen plezier hebben tussen hout, polyester, aluminium, zeilen en touw (en hun drankvoorraad). Waar de cafe’s en restaurants gezellig zijn. De grachtjes, de huizen met hun overdekte balkons aan de achterzijde… alles zo lekker compact. Mooi zonder te overdrijven. Nog mooier wanneer de volgende bui me alweer staat op te wachten, maar toch de zon nog even de kans geeft op een contrastrijke opname.
De weg terug was ook beslist niet saai. Elke parkeerplaats heb ik aangedaan. Het licht kwam al lager. Door gaten in het wolkendek was het spel tussen water en licht fascinerend. De opname laat een contrast zien wat niet helemaal de realiteit is, maar het geeft de beleving wel weer.
De volgende keer maar een met een echte storm de dijk op en nooit meer roepen dat iets saai is…
