Ouwe rommel!
Ik verzamel ouwe rommel, da’s een hobby van me. Ruimtegbrek beperkt me (gelukkig maar zou je wellicht zeggen) in het verder verzamelen en uitstallen. Vreemde hobby?
Het zijn voor mij niet ‘ gewoon maar dingen’, ze leven. In mijn gedachten plaats ik ze in een tijd, een situatie, ik maak er mijn wereld van;
Het zijn toch mooie dingen. Ik kan mij voorstellen dat zo’n 100 jaar geleden een vader trots aan zijn zoontje het nieuwste van het nieuwste op fietsslotengebied laat zien. Hij weet het, hij alleen kent de cijfercombinatie van beide klokjes. Da’s vet cool!!!
Op de voorgrond een Crown microfoon. Denk ik aan jazz, zie ik hier zo’n prachtig glanzende, heftig zwetende donkere musikant achter staan. Veel rook (hou ik zelf niet zo van) en hoge temperatuur. Die kunnen we dan weer aflezen van de temperatuurmeter schuin daarachter. Rechts vooraan een radiolamp… een gewoon ding in die tijd. Elk object is een ding zonder waarde. Elk object is uit de tijd maar ik vindt ze prachtig.
Hebben we het over nog maar 100 jaar geleden, vergelijk het eens met de laatste i-pod, mobieltje, digitaal weerstation. Zelfs onze bril kunnen we al weggooien want laser-oogcorrecties zijn aan de orde van de dag. Wij bloggen, mailen en sms-en er wat af. In wat voor een tijd leven we toch. Geweldig. Zouden we nu wat beter kijken naar alle ontwikkelingen, kunnen wij er nu net zo van genieten als onze kleinkinderen later als trotse bezitter van een antieke i-pod in de vitrinekast!
